B-52 için LRASM entegrasyonunda Lockheed Martin adımı

ABD Donanması, AGM-158C Uzun Menzilli Gemisavar Füzesinin (LRASM) B-52 Stratofortress stratejik bombardıman uçağına entegre edilmesi için Lockheed Martin Missiles and Fire Control ile tek kaynaklı sözleşme görüşmesi başlatmayı planlıyor. 7 Ekim 2026 tarihli duyuruda yer alan çalışma; füze yazılım güncellemeleri, ilgili testler, test varlıklarının onarımı ve arıza inceleme kurullarını kapsıyor. Entegrasyonun sahaya çıkış takvimi ise açıklanmadı.

LRASM entegrasyonu tamamlanırsa B-52, B-1B Lancer ve B-2 Spirit’in ardından bu mühimmatı kullanabilen üçüncü ABD Hava Kuvvetleri stratejik bombardıman uçağı olacak. Böylece bombardıman filosunun uzun menzilli deniz hedeflerine yönelik taarruz seçenekleri genişleyecek.

Lockheed Martin’in üstleneceği çalışma için duyuruyu yayımlayan kurum Naval Air Systems Command (NAVAIR) oldu. Maliyet artı sabit ücret modeliyle yürütülecek tek kaynaklı sözleşmenin kapsamı, yalnızca entegrasyon faaliyetleriyle sınırlı kalmayarak yazılım ve test süreçlerini de içeriyor.

AGM-158C LRASM, AGM-158 Ortak Havadan Karaya Taarruz Füzesi ailesinden türetildi. Füze, aynı genel gövde tasarımı ve form faktörünü kullanırken, yoğun tehdit altındaki deniz ortamlarında gemilere karşı görev yapabilmesi için farklı bileşenlerle yapılandırıldı. B-52, 12’si kanat altı istasyonlarında olmak üzere toplam 20 JASSM taşıyabiliyor; kalan sekiz mühimmat dahili konvansiyonel döner lançerlerde bulunuyor.

LRASM kabiliyeti için planlanan diğer ABD Hava Kuvvetleri platformları arasında F-15E Strike Eagle, F-15EX Eagle II ve F-16C/D yer alıyor. ABD Donanması ve deniz karakol havacılığında kullanılan F/A-18E/F Super Hornet ile P-8A Poseidon da bu füzeyle entegre edildi.

B-52’ye LRASM entegrasyonu planları 2019’a kadar uzanıyor. ABD Hava Kuvvetleri’nin 2027 mali yılı bütçe talebinde, LRASM ve JASSM ailesinin en yeni varyantlarının bombardıman uçağına kazandırılmasına yönelik çalışmalar da bulunuyor. Bu kapsamda mühimmatların operasyonel uçuş programlarının B-52 temel bombardıman yazılımına eklenmesi, kanat altı istasyonları ve dahili lançerden güvenli ayrılmanın doğrulanması, silah arayüzlerinin güncellenmesi ve sistem güvenliği testlerinin tamamlanması öngörülüyor.

NAVAIR, düşük görünürlüklü AGM-158C LRASM’yi, yüksek tehdit seviyesine sahip deniz hedeflerine karşı uzun menzilli ve esnek bir havadan karaya taarruz kabiliyeti olarak tanımlıyor. Füze, elektronik harp ortamlarında istihbarat, gözetleme ve keşif platformları, veri bağlantı ağları ve GPS seyrüseferine bağımlılığı azaltmayı amaçlıyor.

Atışın ardından füze, GPS güdümüyle ilk hedefleme noktasına ilerliyor; daha sonra hedefi bulmak, tanımlamak ve son safha güdümünü gerçekleştirmek için üzerindeki algılayıcılardan yararlanıyor. Yarı otonom güdüm algoritmaları, daha düşük hassasiyette hedef bilgisiyle çekişmeli ortamlarda belirli hedeflere angaje olmasına imkân tanıyor.

OASuW Increment 1 aşamasında LRASM 1.0, LRASM 1.1 ve LRASM C-3 varyantları bulunuyor. LRASM 1.0, 2019’da erken operasyonel kabiliyetle hizmete alındı ve B-1B Lancer ile F/A-18E/F Super Hornet’e entegre edildi. 2023’te hizmete alınan LRASM 1.1 ise Operasyonel Test ve Değerlendirme Direktörü’nün raporuna göre İlk Operasyonel Test ve Değerlendirme sürecinden geçiyor; varyantın P-8A Poseidon’a entegrasyonu da sürüyor.

Lockheed Martin ayrıca AGM-158 ailesi için yeni FLEX modüler gövde tasarımını tanıttı. Tasarım; mevcut JASSM/LRASM üretim altyapısından yararlanırken farklı algılayıcı paketleri, gövde uzunlukları ve fırlatma yapılandırmalarına uyum sağlamayı hedefliyor.

B-52’nin silah kapasitesinin, ABD Hava Kuvvetleri’nin yeni nesil düşük görünürlüklü nükleer seyir füzesi AGM-181 Uzun Menzilli Stand-Off füzesinin eklenmesiyle de genişletilmesi planlanıyor. Uçağın en az 2050’ye kadar görevde kalmasına yardımcı olması beklenen B-52J standardı kapsamında motor, ağ bağlantısı, algılama sistemleri, radar ve aviyonik pakette yenilikler bulunacak.